i'm not against emo.
di ako emo... i mean, i like their fashion style... sa school nga namin, napagkamalan ako emo... pati ang madreng punongguro ay napansin ang pagiging all-black ko (except skin

)... saka parang seryoso ang mukha ko... i can't say pessimistic ako tingnan... although ganyan ang tingin nila sa kin, alam ng family ko at bestfriend ko na deep inside, may topak ako...

kasi, my exterior shouts about my "strict and authority"-look dahil nga seryoso ang mukha at halos walang kangiti-ngiti... pero kung makipag-usap ka sa kin, bayaan mo, ngingiti ako... sanay na ako sa ganyan... mga na-meet ko sa airport, akala nila, mahirap akong pakisamahan. ganyan din ang wrong impression sa kin ng mga ka-trabaho ng mga ermat at erpat ko.
sa totoo lang, bestfriend ko, dating emo dahil parang pasan nya ang mundo... oo, naglaslas siya bago ko pa nalamang ginawa nya un. ang sabi ko, " bestfriend, alam mo naman mahu-hurt ako pag sinaktan mo sarili mo. i can be your diary wherever i am...." ah, wag mong tingnan ang sinabi ko literally. basta, pag may kaibigan kang nag-co.commit na maging emo, iparamdam mo sa kanilang nandyan ka lang para sa kanya: kumbaga, ikaw ang pahihingan niya ng loob. then you'll win a friend...
yun ang pagtingin ko sa mga emo: kailangan nya ng kaibigan kahit pa sabihing ayaw nya. ang masasabi ko lang, [i]be kind to emo[/i].